Przedimki a, an, the w języku angielskim

Co to są przedimki?

Przedimek to krótkie słowo, które w angielskim stawiamy przed rzeczownikiem. W języku polskim nie ma przedimków, dlatego ta zasada bywa na początku trudna. Angielskie przedimki to a, an oraz the.

Przedimek nieokreślony: a / an

A i an to przedimki nieokreślone. Używamy ich, gdy mówimy o czymś jakimś, jednym, po raz pierwszy lub nieokreślonym bliżej. Na przykład: „I have a dog” (mam jakiegoś psa). Przedimka tego używamy tylko z rzeczownikami w liczbie pojedynczej.

Kiedy „a”, a kiedy „an”?

Wybór zależy od pierwszej głoski następnego słowa:

• a — przed spółgłoską: a dog, a car, a book;
• an — przed samogłoską (a, e, i, o, u): an apple, an egg, an orange.

Dzięki temu słowa łatwiej się wymawia — „an apple” brzmi płynniej niż „a apple”.

Przedimek określony: the

The to przedimek określony. Używamy go, gdy mówimy o czymś konkretnym, znanym obu rozmówcom. Na przykład: „The dog is sleeping” (ten konkretny pies śpi). „The” stosujemy zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej.

Rzeczy jedyne w swoim rodzaju

Przedimka the używamy też przy rzeczach, które są jedyne w swoim rodzaju: the sun (Słońce), the moon (Księżyc), the sky (niebo). Skoro jest tylko jedno Słońce, mówimy o nim „the sun”, a nie „a sun”.

Pierwszy raz, a potem konkretnie

Często ta sama rzecz najpierw jest „jakaś”, a potem już „ta konkretna”. Dlatego w opowiadaniu używamy najpierw a/an, a później the. Na przykład: „I saw a dog. The dog was big.” (Zobaczyłem jakiegoś psa. Ten pies był duży.). Za pierwszym razem mówimy o psie nieznanym, a za drugim — już o tym samym, znanym z poprzedniego zdania.

Częsty błąd uczących się

Ponieważ w języku polskim nie ma przedimków, Polacy często o nich zapominają albo wstawiają je w złych miejscach. Warto więc od początku zwracać uwagę, czy rzeczownik jest „jakiś” (wtedy a/an), czy „ten konkretny” (wtedy the). Z czasem używanie przedimków staje się odruchem i przychodzi naturalnie.

Kiedy nie używamy przedimka?

Czasem przedimek pomijamy. Nie stawiamy „a/an” przed rzeczownikami w liczbie mnogiej mówionej ogólnie („I like dogs” — lubię psy) ani przed rzeczownikami niepoliczalnymi użytymi ogólnie („I drink water” — piję wodę). Znajomość przedimków sprawia, że nasze zdania brzmią poprawnie i naturalnie.

Przedimki w prostych zdaniach

Zobaczmy kilka przykładów razem: „She has a cat” (ma jakiegoś kota), „I eat an orange” (jem pomarańczę), „The teacher is nice” (ten nauczyciel jest miły), „Look at the moon” (popatrz na Księżyc). Im więcej takich zdań przeczytamy i usłyszymy, tym łatwiej zapamiętamy, kiedy użyć a, an, a kiedy the. Dlatego najlepszą metodą nauki przedimków jest osłuchanie się z językiem oraz częste czytanie prostych angielskich zdań. Z czasem właściwy przedimek zaczniesz dobierać automatycznie, bez zastanawiania się nad regułami, podobnie jak rodzimi użytkownicy języka angielskiego.