Transkrypcja fonetyczna — zapis wymowy
Narzędzie zapisuje wymowę słów w międzynarodowym alfabecie fonetycznym i objaśnia znaczenie poszczególnych symboli.
Transkrypcja fonetyczna zapisuje, jak słowo się wymawia, a nie jak się je pisze. W angielskim to rozróżnienie jest szczególnie istotne.
Po co ona jest
Angielska pisownia nie odpowiada wymowie. Litera „a” brzmi inaczej w słowach cat, car, care i call, a ten sam dźwięk zapisuje się na kilka sposobów.
Transkrypcja usuwa tę niejednoznaczność: jeden symbol odpowiada dokładnie jednemu dźwiękowi, niezależnie od tego, jakimi literami zapisano wyraz.
Symbole sprawiające najwięcej trudności
- θ i ð — dwa dźwięki zapisywane jako „th”, bezdźwięczny i dźwięczny
- ə — samogłoska nieakcentowana, najczęstszy dźwięk w angielskim
- ŋ — końcówka -ing, bez wyraźnego „g”
- ɪ a iː — różnica decydująca w parach ship i sheep
Akcent wyrazowy
W zapisie fonetycznym akcent zaznacza się kreską przed sylabą akcentowaną. Ma to znaczenie praktyczne, bo w angielskim akcent bywa jedyną różnicą między wyrazami o różnym znaczeniu.
Rzeczownik record akcentowany jest na pierwszą sylabę, a czasownik o tym samym zapisie na drugą. Podobnych par jest kilkadziesiąt i dotyczą one najczęściej właśnie opozycji rzeczownik–czasownik.