Plan prezentacji — struktura wystąpienia
Narzędzie układa plan prezentacji na zadany temat: podział na slajdy, kolejność treści oraz propozycje wprowadzenia i zakończenia.
Prezentacja różni się od tekstu pisanego: słuchacz nie może wrócić do poprzedniego zdania, więc struktura musi być czytelna od razu.
Układ wystąpienia
- Wprowadzenie — po co słuchacz ma tego słuchać
- Zapowiedź — co będzie po kolei
- Rozwinięcie — trzy do pięciu punktów
- Podsumowanie — powtórzenie najważniejszej myśli
Zapowiedź na początku bywa pomijana, a to ona pozwala słuchaczowi śledzić wywód. Bez niej trudno zorientować się, w którym miejscu wystąpienia się znajdujemy.
Ile treści na slajdzie
Slajd jest tłem wystąpienia, nie jego zapisem. Umieszczenie na nim pełnych zdań powoduje, że słuchacze czytają zamiast słuchać — a czytają szybciej, niż mówimy, więc uwaga ucieka.
Zasada praktyczna mówi o maksymalnie sześciu wierszach po sześć wyrazów. Wszystko, co nie mieści się w tych granicach, należy do wypowiedzi mówionej, nie do slajdu.
Czas
Przyjmuje się mniej więcej jeden slajd na minutę wystąpienia, choć zależy to od zawartości. Przy limicie dziesięciu minut oznacza to około dziesięciu slajdów, wliczając tytułowy i podsumowanie.
Warto przećwiczyć wystąpienie z zegarkiem. Tempo w warunkach rzeczywistych bywa szybsze niż podczas prób, ale nadmiar materiału zawsze kończy się skracaniem ostatniej części — czyli tej, która powinna zostać w pamięci.
Zakończenie
Ostatnie zdanie zapada w pamięć najmocniej, więc nie warto marnować go na „to już wszystko, dziękuję”. Lepiej wrócić do myśli z wprowadzenia albo postawić pytanie otwierające dyskusję.