Kalkulator cukru do refermentacji

Skąd bierze się gaz w butelce

Refermentacja to dodanie niewielkiej ilości cukru do gotowego piwa tuż przed rozlewem. Drożdże, które pozostały w zawiesinie, przerabiają go na alkohol i dwutlenek węgla, a ponieważ butelka jest zamknięta, gaz rozpuszcza się w piwie. Cały proces trwa 2–3 tygodnie w temperaturze pokojowej.

Temperatura fermentacji zmienia dawkę

To parametr, o którym najłatwiej zapomnieć, a który potrafi wywrócić obliczenia. W piwie po fermentacji zostaje już trochę CO₂ — i tym mniej, im wyższa była temperatura. Przy 18 °C zostaje ok. 0,9 objętości, przy 24 °C tylko 0,75. Do rachunku bierze się najwyższą temperaturę osiągniętą pod koniec fermentacji, bo to ona wyznacza ilość rozpuszczonego gazu.

Nasycenie zależy od stylu

Nie ma jednej właściwej wartości. Angielskie ale podaje się przy 1,5–2,0 objętości CO₂, lagery i pilznery przy 2,4–2,6, amerykańskie IPA ok. 2,5–2,7, a piwa pszeniczne i belgijskie nawet 3,5–4,5. Wyższe nasycenie wymaga mocnych butelek — szampanek albo grubościennych butelek piwnych, nigdy zwykłych butelek po napojach.

Bezpieczeństwo przede wszystkim

Przedawkowanie cukru to najczęstsza przyczyna eksplodujących butelek. Ryzyko rośnie, gdy fermentacja nie została zakończona przed rozlewem — dlatego przed refermentacją sprawdza się stabilny ekstrakt przez 2–3 dni. Cukier rozpuszcza się w niewielkiej ilości wody, zagotowuje i miesza z całą partią naraz; dodawanie go do pojedynczych butelek daje bardzo nierówne nasycenie.

Rodzaj cukru ma znaczenie

Glukoza (dekstroza) jest najczęściej używana i fermentuje najczyściej. Sacharoza działa podobnie, ale wymaga ok. 8% mniejszej dawki, bo zawiera więcej cukru fermentowalnego w tej samej masie. Suchy ekstrakt słodowy potrzebuje wyraźnie większej ilości, bo tylko część jego masy to cukry fermentowalne — daje za to pełniejszą pianę.