Kalkulator gwintu — oblicz online
Ten kalkulator podaje średnicę otworu pod gwint metryczny, skok zgrubny i drobnozwojny, średnicę rdzenia oraz minimalną głębokość gwintowania w zależności od materiału.
🧮 Policz od razu
Reguła, którą zna każdy ślusarz
Otwór pod gwint = średnica nominalna − skok. Dla M8 o skoku 1,25 mm nawierca się otwór 6,75 mm, dla M10 (skok 1,5) — 8,5 mm, a dla M6 (skok 1,0) — 5 mm. Reguła jest prosta i działa dla całego szeregu metrycznego, bo skok rośnie proporcjonalnie do średnicy.
Dlaczego nie nawierca się „na styk”?
Taki otwór daje zarys gwintu na poziomie ok. 75% pełnej głębokości. Wbrew intuicji to wystarcza: wytrzymałość połączenia spada wtedy zaledwie o kilka procent, a opór przy gwintowaniu maleje niemal o połowę. Próba uzyskania pełnego zarysu kończy się zwykle złamanym gwintownikiem — a wykruszony hartowany fragment w otworze to problem trudniejszy niż nowy element.
Skok zgrubny i drobnozwojny
Każda średnica ma skok zgrubny (domyślny, np. M8 × 1,25) oraz warianty drobnozwojne (M8 × 1,0 lub 0,75). Gwint drobny daje większą powierzchnię styku i lepiej trzyma się w cienkiej ściance, ale jest wrażliwszy na zanieczyszczenia i uszkodzenia. W konstrukcjach stalowych używa się zgrubnego, w mechanice precyzyjnej i przy regulacjach — drobnego.
Głębokość zależy od materiału
Gwint musi przenieść obciążenie przez ścinanie zwojów, więc im słabszy materiał, tym więcej zwojów potrzeba. Przyjmuje się minimum: 1 × średnica w stali, 1,25 × w żeliwie, 1,5 × w aluminium i 2 × w tworzywach sztucznych. Dla M8 w aluminium to 12 mm gwintu — przy cieńszej ściance lepiej użyć wkładki gwintowanej albo nitonakrętki.
Kiedy się przydaje?
W warsztacie przy nacinaniu gwintów, przy doborze wiertła przed gwintownikiem, przy naprawie zerwanego gwintu (przejście na większy rozmiar), przy projektowaniu połączeń śrubowych oraz przy sprawdzaniu, czy grubość materiału pozwoli w ogóle wykonać trwałe połączenie.