Kalkulator czasu pobierania

Bity kontra bajty

To źródło największego nieporozumienia w całej informatyce użytkowej. Operatorzy podają prędkość w megabitach na sekundę (Mb/s), a systemy operacyjne pokazują transfer w megabajtach (MB/s). Bajt ma osiem bitów, więc łącze „100 Mb/s” pobiera maksymalnie 12,5 MB/s. To nie jest oszustwo, tylko różnica jednostek — choć marketingowo wygodna.

Narzut protokołów

Do tego dochodzą straty. Każdy pakiet zawiera nagłówki TCP/IP, a protokół potwierdza odbiór danych i retransmituje zgubione fragmenty. Realna przepustowość to zwykle 85–92% teoretycznej. Kalkulator podaje obie wartości, bo różnica przy dużych plikach bywa zauważalna: przy filmie 4,7 GB to ponad pół minuty.

Wąskim gardłem rzadko jest łącze

Przy szybkich łączach ograniczeniem staje się coś innego: serwer, z którego pobierasz (i limity nakładane przez usługę), Wi-Fi (gdzie pasmo dzieli się między urządzenia i spada z odległością od routera), a przy prędkościach powyżej 500 Mb/s nawet dysk zapisujący dane. Dlatego rzadko udaje się osiągnąć pełną deklarowaną prędkość.

Gigabajt to nie zawsze to samo

Producenci dysków liczą 1 GB = 1000 MB (system dziesiętny), a Windows pokazuje pojemność w gibibajtach, gdzie 1 GiB = 1024 MiB. Stąd dysk „1 TB” widoczny w systemie jako 931 GB. Ta sama rozbieżność dotyczy plików i przekłada się na drobne różnice w wyliczeniach czasu pobierania.

Kiedy się przydaje?

Przy planowaniu pobierania dużych plików, przy wyborze pakietu internetowego, przy szacowaniu czasu kopii zapasowej do chmury, przy przesyłaniu materiałów wideo oraz przy diagnozowaniu, czy łącze działa zgodnie z umową.

Pobieranie równoległe

Menedżery pobierania dzielą plik na fragmenty ściągane jednocześnie kilkoma połączeniami. Nie zwiększa to przepustowości łącza, ale często realnie przyspiesza transfer — bo pojedyncze połączenie TCP bywa ograniczane przez serwer albo nie zdąży rozpędzić się do pełnej prędkości. Przy szybkich łączach i odległych serwerach różnica bywa kilkukrotna.